آناتومی جهنم (باهوش ترین پسر دنیا سابق)

معرفي آرشيو آنلاين چند نشريه محبوب داخل ايران

کوروش راد — Thu, 16 Sep 2010 22:30:25 +0000

دوري از وطن و بي خبري از جو مطبوعاتي و دغدغه هاي فعلي حوزه انديشه در ايران مجبورم كرد تا براي پيگيري مطالب نشرياتي كه در ايران دنبال ميكردم، دست به دامن اينترنت شوم.كه البته چيزهاي دندون گيري هم بدست آوردم و تونستم سايت چند تا از مجلات محبوبم رو پيدا كنم:

سايت نشريه اطلاعات حكمت و معرفت

آرشيو نشريات همشهري

آرشيو نشريه چلچراغ

و همچنين علاوه بر اينها، يك منبع آنلاين خوب براي بررسي كتب و نشريات قديمي و خطي:

كتابخانه ديجيتال سازمان اسناد و كتابخانه ملي ايران

براي پدرم….

کوروش راد — Sat, 21 Aug 2010 01:07:56 +0000

عمري در حق پدرم بد كردم. عمري از دست من بدي ديد و زجر كشيد. يك عمر مظلومانه و بدون اينكه صدايش در بيايد برايم همه كاري كرد. باورتان نميشود، اما حقيقت دارد. بدي هايي در حق پدرم كرده ام كه حتي از فكر كردن به آنها احساس شرمندگي ميكنم.
(خدايا! نميشه برگرديم به گذشته ها تا بتونم جبران كنم. اينجوري حداقل پيش خودم سرافكنده نيستم.
خدا، حداقل از اين زجري كه ميكشم نجاتم بده. نجاتم بده…. )
ما ايراني ها اصطلاحي داريم با اين عنوان: «جان خود را قربان كسي كردن». كه اين اصطلاح را هميشه و بدون توجه به محتواي آن به كار ميبريم. بدون اينكه موقع گفتن آن، واقعا بدانيم كه داريم چه ميگوييم، و اين «قربان شما»يي كه ميگوييم، يعني حاضرم بميريم براي شما.

الان من به جايي رسيده ام كه؛ با تمام وجود حاضرم بميريم، براي پدرم….

شب من، شب “بي تو” ….

کوروش راد — Thu, 29 Jul 2010 09:58:33 +0000

اولين شب غربت را تماماً با آهنگ “بي تو” سياوش قميشي گذراندم. شايد دويست بار اين آهنگ، تكرار شد و خواند. نمي دام چه مرگم شده بود. آنهمه دردسر، آنهمه به اينور و آنور زدن تا رها شوي، و در نهايت رها ميشوي. و حالا كه رها شدي، دلت ميگيرد!! مضحك است. مضحك….

آهنگ جديد و بي نظيري از خواننده نوستالژيك نوجواني ما (سياوش قميشي) همدم ديشبم بود.
اينهم قسمتي از متن اين آهنگ:

دو تا اسم دو خاطره دو نقطه چین….
دوتا دور افتاده ی تنها نشین

عاقبت جدا شدن دستای ما….
گم شدیم تو غربت غریبه ها

آخر اون همه لبخند و سرود….
چشمای پر حسادته زمونه بود

خداحافظ سوسيس!

کوروش راد — Mon, 26 Jul 2010 18:21:48 +0000

نميدونم بار ديگري كه پا به اين مملكت خواهم گذاشت در چه حالي خواهم بود و اين كشور در چه وضعيتي قرار خواهد داشت.
فعلا اما اگر بگويم دارم فرار ميكنم از اين كشور، دروغ نگفته ام. فرار ميكنم از همه چيز و همه كس كه در ايران بود و من با آن روبرو شدم يا نشدم!! فرار ميكنم يا فراموش ميكنم.
فراموش ميكنم ايران را؛ كشوري كه به من هيچ چيز نداد جز فقر و عقب ماندگي و محروميت از چيزهايي كه همه دنيا از آن برخوردار بود. كشوري كه ميخواستيم آبادش كنيم، ولي عمر و زندگي خودمان به باد رفت. كشوري كه نصيب ما از آن، يك برچسب “تروريست” بود و بس. مملكتي كه “زير آسمان آن، فقط مرگ را به مساوات تقسيم ميكردند”!
ميخواهم فراموش كنم كه عاشق شدم و عاشق بودم. فراموش كنم ناكامي را. فراموش كنم خيانتي را كه نگاهم به دنيا را تلخ كرده. تلخي قهوه اي كه هنوز هم شيرين نشده است.
ميخواهم و ميخواهم كه فراموش كنم آخرين نگاه هاي “ندا” را كه هر بار مو بر تنم سيخ ميكند. ميخواهم فراموش كنم كه ندايي بود، و ندايي مرد!
ميخواهم فراموش كنم خون يكي يكي دوستانم را كه به پاي اين خاك نفرين شده ريخته شد و اين خاك هنوز كه هنوز است سيراب نشده! اجداد ما خونهاي زيادي ريخته اند، يكي در هند، ديگري در يونان، آن ديگري در فلان جا و بهمان كشور. حالا حالاها بايد خون بدهيم تا حسابمان با تاريخ صاف و تسويه شود!!
خلاصه اينكه ميخواهم همه چيز را فراموش كنم. از ميزهاي چهار نفري مدرسه ابتدايي تا “سلام سوسيس” مورچه و مورچه خوار، از مجله “گل آقا” تا دوم خرداد 76، از شاگرد اول مدارس سمپاد تا دزديدن پول از جيب بابا براي خريدن لواشك و تمر هندي، از همه چيز تا همه كس…..
خداحافظ ايران! اي مملكت نفرين شده….
يادگاري من به تو، تنها “همين” چند قطره اشك! يادت بماند….
….

به بهشت نمي روم…

کوروش راد — Thu, 03 Jun 2010 19:09:33 +0000

از مادرم دورم، در روز مادر.

به اين قسمت از اشعار حسين پناهي بسنده ميكنم كه:

«به بهشت نمي روم،

اگر مادرم آنجا نباشد».

و چه دورند و چه نزديك به هم….

کوروش راد — Sat, 20 Mar 2010 17:09:40 +0000

قشنگ ترين اس ام اس تبريك عيد كه دريافت كردم اين بود:

دل تو، اولين روز بهار

دل من، آخرين جمعه سال

و چه دورند و چه نزديك به هم….

دل آدم بدجوري ميگيره وقتي اين جملات رو ميخونه. بايد “درد اش” رو چشيده باشي تا بفهمي چي ميگم. بايد اين مفهوم “خيلي دور، خيلي نزديك” مدتها به دلت چنگ كشيده باشه تا الان اين جمله ها نمكي باشه روي اون زخمها، تا عمق وجودت رو بسوزونه.

پي نوشت: 3 خط از اين نوشته رو بعد از انتشار پاك كردم. نميدونم جديدا چرا همه چيز رو توي خود نگه ميدارم و چيزي به كسي نميگم.

به هر حال حدود يه ربع به سال تحويل مونده. ملت شريف ايران؛ نوروز مبارك. :دي

پي نوشت 2: صندلي ام شكست. سال 88، سال شكستن صندلي هاي من بود. حتي اين دم آخري هم دست از سر اين صندلي ها برنمي دارم.

“باهوش‌ترین پسر دنیا” در “آناتومی جهنم”

کوروش راد — Thu, 21 Jan 2010 18:34:45 +0000

1. عنوان “باهوش‌ترین پسر دنیا” رو فروردین سال 86 برای اولین وبلاگ خودم انتخاب کردم. اون موقع در بلاگفا می‌نوشتم. اما بعد از حدود 2 و 9 ماه، دیگه لازم بود که مخصوصا این واژه‌ی “پسر” رو از وبلاگ جدا کنم. چون فکر کنم یک آدم 22 ساله، دیگه به اون حدی رسیده که خودشو جز “آدم‌بزرگ‌ها” حساب کنه و از “بچه پسر” بودن دست بکشه. به همین دلیل چند ماهی می‌شد که می‌خواستم اسم وبلاگ رو رسما به “آناتومی جهنم” تغییر بدم. نمی‌دونم چرا اینقدر طولش دادم، ولی به هر حال چند روز قبل کلک کار رو کندم و از “باهوش‌ترین پسر دنیا” (که خیلی دوستش داشتم) دل بریدم.

2. اصولا آدم محافظه‌کاری هستم که از تغییر دادن زود به زود چیزهای مختلف دوری می‌کنم. اما “باهوش‌ترین پسر دنیا” علنا این 22 سال سنی که توش کلی بدبختی کشیدم رو نادیده می‌گرفت و نویسنده وبلاگ رو در حد یک پسربچه‌ی 17 یا 18 ساله پایین می‌آورد! بابا کلی ج.ر خوردیم تا 22 سالمون شد، الکی نیست که! :d

3. “آناتومی جهنم” اسم فیلم غیرمتعارف “کاترین بریا” است، که دیدنش تجربه‌ی “سینمایی” منحصر‌به‌فردی به شمار نمیاد. اما فیلم خاصیه که دیدنش واقعا بهتر از ندیدنشه، و مهمتر اینکه اسم قشنگی هم داره.

4. سربرگ (هدر) وبلاگ در حال حاضر شاید زشت‌ترین “هدر” وبلاگ در کل دنیا باشه. اصلا به دلم نمیشینه و به هیچ وجه با قالب وبلاگ ست نیست. ولی فعلا کار دارم و نمی‌تونم بشینم یه چیز بهتر طراحی کنم.

قمار می‌کنم….

کوروش راد — Thu, 21 Jan 2010 18:08:55 +0000

روی میرحسین قمار می‌کنم. تمام اون چیزهایی که دارم (داریم) و بدست آوردیم رو روی میرحسین قمار می‌کنم. این مرد نشون داده که ارزش قمار کردن رو داره. تا حالا که جواب داده، شرط عقله که روی اسب برنده شرط ببندی، نه روی اسب‌هایی که هیچ‌ وقت جواب نداده‌اند و یه کورس هم برنده نشده‌اند.

این یادداشت رو دارم روز پنجشنبه اول بهمن می‌نویسم. جایی که گمانه‌زنی‌هایی درمورد یک آشتی سیاسی در سطح حاکمیت، بین سران معترضان و حکومت به وجود اومده. اما تا حدود زیادی اطمینان دارم که مهندس موسوی موضع مردم رو ترک نخواهد کرد.

هر چند که چه از نظر عقلی و منطقی و سیاسی، ناموجه خواهد بود که انتظار داشته باشیم که موسوی دقیقا حرف‌های امثال ما سکولارها رو تکرار کنه و از اعتقادات خودش و نیز مصلحت‌اندیشی‌های کلامی دست بکشه. این انتظار “واقعا” غیرمنصفانه است.

پی‌نوشت 1؛ اگر وقت و حوصله داشته باشم، فردا یادداشتی خواهم نوشت و سعی خواهم کرد ارتباطی برقرار کنم بین “اوضاع قبل و بعد از انتخابات” و “فیلم دیوانه از قفس پرید” ساخته‌ی جاودانه‌ی میلوش فورمن.

پی‌نوشت 2؛ اسم اصلی فیلم “دیوانه از قفس پرید”، “پرواز بر فراز آشیانه فاخته” است. باید اعتراف کرد که عنوان “دیوانه از قفس پرید” که حاصل ذوق ایرانی‌هاست، بسیار جذاب‌تر از اسم واقعی فیلمه. دقیقا مثل عنوان “اشک‌ها و لبخندها” که ایرانیها روی فیلم “آوای موسیقی” گذاشته‌اند.

ماموریت مقطعی جنبش سبز؛ حذف و طرد لمپنیسم!

کوروش راد — Sun, 10 Jan 2010 20:52:32 +0000

چند روز پیش مقاله‌ای را خواندم به نام «اسیر جنبش فرومایگان» مربوط به نشریه «همشهری ماه» متعلق به آذرماه سال 1380، یعنی چند ماه پس از انتخاب مجدد سید محمد خاتمی به عنوان رئیس جمهور. در ابتدای این مقاله اشاره‌ای شده بود به یکی از مقالات آن موقع سعید حجاریان که در آن درمورد میدان‌داری لمپن‌ها¹ و علائم شروع یکه‌تازی آنها در صحنه‌ی اجتماع هشدار داده بود. حجاریان خطر مرجع شدن لمپن‌ها در غیاب نخبگان را در اجتماع گوشزده کرده و ابراز نگرانی نموده بود که این وضعیت (یعنی از یک طرف حذف شدن فرهیختگان و نخبگان و از طرف دیگر ظهور و میدان‌داری لمپنیسم) می‌تواند به فاشیسم و بناپارتیسم بیانجامد. اتفاقی که البته 4 سال بعد یعنی در سال 84 به وقوع پیوست و شاید به نوعی شاهد حلول همزمان فاشیسم و بناپارتیسم در یک نفر بودیم. محمود احمدی‌نژاد «با استفاده از یک فرصت اجتماعی که بر اثر سرخوردگی بعد از» دوران اصلاحات در میان طبقات متوسط شهری و نیز نخبه و روشنفکر ایجاد شده بود، توانست با «بسیج لمپن‌ها به همراه ارتش بیکاران و رجالگان» و حمایت مجموعه‌ی سپاه قدرت را به دست گیرد و «به کلیه نهاد‌های مدنی حمله کند».² از علائم لمپنیسم در سال 80 که در مقاله «اسیر جنبش فرومایگان» ذکر شده بود می‌توان به تخریب اموال عمومی و خصوصی دیگران، تمسخر بازیکنان تیم ملی و نیز تشویق ضدقهرمان‌هایی همچون کاراکتر «خشایار مستوفی» توسط لمپن‌ها و اوباش بعد از باخت‌ها و حتی پیروزی‌های تیم ملی در راه صعود به جام جهانی 2002 اشاره کرد.

و اما نسبت جنبش سبز با فرومایگان (لمپن‌ها) چگونه باید باشد؟ این بحث خصوصا بعد از اتفاقات روز عاشورای تهران و تلاش حکومت برای منسوب کردن جنبش سبز به «اغتشاش‌گری» اهمیت زیادی می‌یابد. چرا که لمپن‌ها همیشه به بسترهایی برای ابراز وجود خود و یا تخلیه‌ی احساساتشان نیاز دارند و اعتراضات و راهپیمایی‌هایی جنبش سبز می‌تواند محل و مجالی باشد برای ابراز وجود لمپنیسم. که نتیجه‌ی آن با مشی خردمندانه و مسالمت‌جویانه‌ و دغدغه‌مند جنبش سبز تفاوت زیادی دارد. احساسات و نیز عقده‌های سرکوب شده‌ی یک لمپن در چنین شرایطی وی را به سمت رفتارهای نامتعارف و خشنی می‌کشاند. وی وقتی نظم معمول شهر را بر هم ریخته می‌بیند (مثل زمان باخت‌ تیم ملی یا بعد از بازی پرسپولیس-استقلال یا زمان راهپیمایی‌های مسالمت‌آمیز جنبش سبز)، ناخودآگاه به کارهایی همچون شکستن شیشه‌ی بانکها یا آسیب به وسایل نقلیه دیگران می‌پردازد. حیاتی‌ترین وظیفه‌ و ماموریت طرفداران جنبش در مقطع کنونی طرد و حذف این عناصر لمپن است که اساسا هیچ ارتباطی هم به جنبش سبز ندارند. آنان (لمپن‌ها) به هوای بر هم ریختن نظم در اجتماعات اعتراضی حاضر شده و بر اثر تحریک عناصر نفوذی جمهوری اسلامی دست به کارهایی می‌زنند که حاصل آن چیزی جز زیان و بدنامی برای جنبش سبز نیست.

یکی از ویژگی‌های مهم جنبش سبز که دوست و دشمن بدان معترفند؛ کیفی بودن آن است. بخش اعظم نخبگان، اساتید، فرهیختگان، تکنوکرات‌ها و مسئولین اسبق جمهوری اسلامی، دانشجویان و نیز طبقه متوسط شهری وزن جنبش سبز را از نظر کیفی آنچنان بالا برده‌اند که حذف کامل و برخورد ریشه‌کنانه با آن را برای حکومت ناممکن کرده است. چرا که در این صورت تبعات سنگینی برای کشور و حاکمیت به بار خواهد آمد. همانطور که هم‌اکنون نیز شاهد رکود غیر قابل انکاری در بخش‌های اقتصادی، صنعتی، فرهنگی و… هستیم.

پس با توجه به این مطالب، اگر به سرنوشت خودمان و جنبش خردمندانه و مسالمت‌آمیز ِ سبز علاقه داریم باید با لمپنیسم و لمپن‌ها برخورد کنیم و اجازه‌ی ورود ناموجه آنها را به جنبش سبز و نیز اجتماعات خود ندهیم. جماعت سبز همچنان باید یک جماعت کیفی باقی بماند و فرومایگان بی‌فرهنگ (لمپن‌ها) نه تنها کمکی به ما نخواهند کرد، که مایه و منشا آسیب خواهند بود. تاکید می‌کنم که منظور من از این مقاله، تبدیل جنبش سبز به جنبش نخبگان و اساتید دانشگاه نیست (که حداقل می‌توان خود من را به عنوان سمبل پرولتاریا در ایران در نظر گرفت!!). حتی معتقدم که وجه مشخصه‌ی جنبش سبز؛ مشارکت عموم و توده‌ی مردم در آن و دغدغه‌مند شدن آنها نسبت به سرنوشت سیاسی کشور است. وگرنه روشنفکران و دانشگاهیان که سالهاست با حکومت به مخالفت می‌پردازند.

با توجه به اینها، لبّ کلام این مطلب؛ جدا کردن حساب جنبش سبز از افرادی می‌باشد که جنبش برای آنها بهانه‌ای است تا در اعتراضات خیابانی آن خود را تخلیه کنند و به ابراز وجود در برابر هنجارها و نیز گروه‌های سیاسی موجود (اعم از جنبش سبز و جمهوری اسلامی) بپردازند. این کار در مقطع کنونی از بایسته‌ترین اولویت‌های جنبش و طرفداران آن خواهد بود. با حذف و طرد لمپنیسم از جنبش، ماهیت مترقی آن حفظ شده و قدمی دیگر در راه یک شیوه آگاهانه برای رسیدن به یک حکومت دموکراتیک برداشته خواهد شد.

پاورقی‌ها:

1. لمپن به افرادی گفته می‌شود که در حاشیه اجتماع قرار دارند (نه الزاما در حاشیه شهرها) و فاقد هویت و جهت‌گیری اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و سیاسی هستند. نه معنویت، نه عدالت، و نه توسعه هدف غایی و دغدغه‌ی آنها محسوب نمی‌شود. آنان حتی نسبت به سنت‌ها و ارزش‌های جامعه و نیز مباحث سیاسی بی‌تفاوت هستند و حتی به تمسخر آنها می‌پردازند.

2. تمام عبارات داخل پرانتز از مقاله سعید حجاریان که در مقاله «اسیر جنبش فرومایگان» همشهری آمده بود اتخاذ شده است.

پی‌نوشت:

با توجه به مفهوم لمپن در فرهنگ ایران که معمولا به افراد «بزن بهادر»، «بی‌عقل و منطق»، «بی‌فرهنگ» و «هوچی» اطلاق می‌شود، آیت‌الله خامنه‌ای را می‌توان «رهبر لمپن‌های جهان» شناخت، که این عنوان کاملا صادق و برازنده‌ به نظر می‌رسد.

دهه‌ای که گذراندیم، و آنچه به سر بشریت آمد…

کوروش راد — Sat, 02 Jan 2010 17:11:57 +0000

دهه‌ی اول قرن بیست و یکم و هزاره‌ی سوم هم سپری شد. از چیزهایی که از 10 سال پیش در چنین روزهایی به یاد دارم، یکی دغدغه‌ای جهانی بود که آن موقع هم خیلی از آن سر در نیاوردم و هنوز هم نمی‌دانم مشکل واقعی چه بود؛ اینکه همه نگران فرا رسیدن سال 2000 و طریقه‌ی نوشتن کامپیوتری آن در معاملات و روابط تجاری و خدماتی بودند. چرا که طبق عادت، برای نوشتن یک سال، دو رقم سمت راست آن، توی کامپیوتر نوشته می‌شد. مثلا سال 1998 به این صورت: 98. حال با توجه به اینکه دو رقم سمت راست سال 2000، دو تا صفر است (00)، یکسری نگرانیهایی وجود داشت که من (که آن موقع 12 سالم بودم) بیشتر از آنکه اینجا نوشتم از آن سر در نیاوردم و متوجه نشدم که آنهمه بالا و پایین پریدن‌ها بهر چه بود. حتی کار به جایی رسید که مثلا در ایران، روز اول سال 2000 را تعطیل کردند تا مشکلی پیش نیاید.

در همان روزهای اول قرن بیست‌ و یکم، یک اتفاق دیگر هم حداقل برای من افتاد. همان روزها بود که سید محمد خاتمی رئیس‌جمهور وقت ایران، در یک سفر استانی به کاشان آمد و به همین دلیل، یک روز دیگر هم به خاطر سفر خاتمی، مدارس و ادارات کاشان تعطیل شد. آن موقع سال 78 بود و از اوج دوران اصلاحات رو به سراشیبی گذاشته بودیم، اما هنوز هم همان شور و حرارت و فضای نسبتا دو قطبی بر جامعه حکمفرما بود. حالا بعد از 10 سال، یک فضای دو قطبی دیگر را شاهدیم، با این تفاوت که خیلی از وزرا و معاونین خاتمی، الان در بازداشت به سر می‌برند. خامنه‌ای اما مثل همان روزها جایگاهش به عنوان یک رهبر متزلزل است و عده‌ی زیادی از مردم را در برابر و علیه خود می‌بیند. امیدواریم 10 سال بعد و پس از تمام شدن دهه‌ی دوم قرن بیست و یکم، دیگر اثری از این حکومت و حاکمانش نباشد.

دهه‌ای که گذشت، در کل جهان دهه‌ی تلاش دموکراسی بود. اگر بخواهیم بهتر بگوییم؛ این دهه، دهه‌ی دو قطبی‌هایی بود که در کشورهای مختلف یک قطب‌اش را دموکراسی تشکیل می‌داد؛ دموکراسی و امنیت، دموکراسی و رادیکالیسم مذهبی، دموکراسی و الیگارشی و…

علاوه بر اینها، اتفاقات زیادی در این 10 سال رخ داد که نظام جهانی را متاثر از خود کرد و در آینده‌ی آن در قرن حاضر تاثیر زیادی خواهد داشت؛ از 11 سپتامبر گرفته تا جنگ‌های آمریکا در عراق و افغانستان، رشد اقتصادی بی‌سابقه‌ی چین و روسیه، بحران اقتصادی غرب، رویدادهای بعد از انتخابات ریاست جمهوری ایران و…

اما آرزوی من برای دهه‌ی آینده چیست؟

امیدوارم دهه‌ی دوم قرن حاضر، دهه‌ی هر چیزی باشد جز جنگ. بدون شک جنگ، کثیف‌ترین و منزجرکننده‌‌ترین رفتار انسانی است. جان انسان‌های بی‌گناه زیادی گرفته می‌شود، انسان‌هایی که هر کدام آمال و آرزوهای خودشان را دارند؛ عاشق‌اند، بچه‌هایشان را دوست دارند، به فکر درس‌ خواندن‌اند، و… . هنوز هم فلسفه‌ی جنگیدن بشر با همنوعانش و کشتن آنها را درک نکرده‌ام. چه دلیل دارد که بر سر هیچ و پوچ به جان هم بیفتیم؟ ای کاش صلح همگانی برقرار شود، این مهمترین و شاید تنها آرزوی من برای دهه‌ی پیش رو باشد. به امیدش.